Op een zondag in juni 1958.
Het was een klein groepje van negen man dat op zondag 29 juni 1958 in de gelagkamer van café Kessels op de Slek bij elkaar kwam. Zij hadden allemaal eenzelfde doel voor ogen: die dag samen te proberen een eigen Slekker handboogschutterij op te richten. Dat "proberen" bleek niet zo moeilijk, want de negen waren het al heel gauw eens. Zij dronken er nog een biertje op en van dat ogenblik bestond de nieuwe handboogvereniging, waarvan de negen oprichters op voorstel van Harie Bruijsten unaniem de naam "De Zwarte Roos" gaven. Diezelfde Bruijsten werd meteen tot voorzitter gekozen zodat al direct met activiteiten van de jonge vereniging kon worden begonnen.
Eigenlijk hadden ze die zondag met zijn tienen willen zijn, want de man die in feite al maanden eerder het initiatief tot oprichting van een handboogvereniging had genomen, kon helaas wegens werkzaamheden elders niet op de oprichtingsvergadering aanwezig zijn. Die man was Wil Houben (Wil de Bekker), die al geruime tijd lid was van de handboogschutterij "Pepijn van Herstal". In zijn vrije tijd was hij vaak met zijn handboog op de Slek actief bezig geweest en daardoor had hij ook anderen voor zijn hobby weten te interesseren. Het door hem gezaaid enthousiasme leidde uiteindelijk tot de oprichtingsvergadering van 29 juni 1958. De tien oprichters van "De Zwarte Roos" luiden alsvolgt: Cor Broen, Bert Broen, Cor Bruijsten, Harie Bruijsten, Piet Houben, Wil Houben, Gerard Kessels, Toon van Pol, Jan van Pol en Pierre Thoolen.
Toen "De Zwarte Roos" was opgericht kreeg de vereniging een stukje grond in de wei van G. Jennissen. Daar werden toen twee schietbanen aangelegd met aan beide einden doelpakken, zodat we op en neer konden schieten.
Het oude clublokaal.
Tegen het einde van 1958 werd de eerste wedstrijd om de koningtitel verschoten. Het was een wedstrijd over 50 pijlen, die door Wil Houben werd gewonnen met 328 punten. De onderlinge kameraadschappelijke sfeer van deze eerste schietwedstrijd is in de loop der jaren kenmerkend gebleven voor "De Zwarte Roos". Waarschijnlijk schuilt ook daarin de krachtbron voor de reeks successen, die de handboogschutterij van de Slek sinds 1958 heeft behaald. Het begon al meteen in 1959 toen de piepjonge schutterij voor het eerst de wisselbeker "Pepijn van Herstal" in de wacht wist te slepen. "De Zwarte Roos" heeft die beker niet meer hoeven af te geven, want ook in 1960 en 1961 wonnen de Slekker schutters het wisselbeker toernooi. Dit was ook een jaar waarin "De Zwarte Roos" voor het eerst Kampioen van Echt werd, een titel, die de vereniging meer dan 35 jaar aan een stuk heeft behouden. Dit was het begin van een indrukwekkende reeks successen.
Hier volgen enkele onvergetelijke gebeurtenissen uit deze periode:
Zoals al gezegd had "De Zwarte Roos" twee schietbanen aangelegd met aan beide einden doelpakken. Maar dat bleek niet zonder gevaar, want als een pijl een plank raakte, die voor de veiligheid langs de baan waren aangebracht, dan veranderde zo'n pijl onverwacht van richting. Zo kon het wel eens gebeuren dat schutters, die op hun schietbeurt stonden te wachten door een verdwaalde pijl werden geraakt. Paul Hinzen bijvoorbeeld kreeg zo'n afzwaaier in zijn wang en Cor Broens werd aan een oor getroffen. Gelukkig hadden de pijlen van die tijd nog niet zo'n grote snelheid als nu en daardoor vielen de gevolgen allemaal nogal mee.
Ger Kessel is twee maal koning van "De Zwarte Roos" geweest namelijk in 1972 en 1973. Velen zullen zich een van deze feesten nog herinneren. Ter gelegenheid van dit heugelijke feit werd een polonaise ingezet met Ger voorop. De polonaise ging van start in ons café waarna door het keldergat naar buiten werd gekropen en vervolgens werd voortgezet om nog een rondgang over de Marktsingel te maken. Trouwens bij Ger in het café hebben zich nog meerder onvergetelijke taferelen afgespeeld. Zo hadden wij een keer een concours 475 punten geschoten in 10 pijlen en dat was een enorme prestatie in die tijd. Bij thuiskomst in ons café werd dit heugelijke feit met grote letters op het behang geschreven, compleet met namen van de schutters en de behaalde punten. Ook de schietkaart werd niet vergeten. Die werd erbij op het behang gestoken, zodat nog lang over die overwinning kon worden gepraat.
Als we vroeger gingen schieten zorgde Wil Houben en Sjer Kessels voor spijs en drank. Wil had daarbij ook de zorg voor het materiaal. De nijptang mocht in de uitrusting niet vergeten worden, want de pijlen kwamen nog vaak genoeg in het hout in plaats van de kaart en dan moesten de punten weer worden rechtgebogen. Vaak is het gebeurd dat Wil zijn oven vol brood liet verbranden als hij bezig was schietinstructies te geven.
Ons ledental begon te stijgen. Reglementen moesten gemaakt worden om alles in goede banen te leiden. En op 19 maart 1975 werd "De Zwarte Roos" een koninklijke erkende vereniging, zoals dat toen hete. Door het steeds maar stijgende aantal leden en het organiseren van vriendschappelijke wedstrijden werd al gauw duidelijk, dat de schietaccommodatie met twee banen te klein was. Een nieuw doel kwam voor ogen. Een groter eigen schietlokaal met automatische banen. Met als kartrekker Henk Maessen die toen het voorzitterschap in handen had. Mede door zijn inzicht en inzet kwam dit doel steeds meer in zicht. Er was in de jaren 1978 en 1979 zeer veel werk, maar doordat we een goede teamgeest hadden opgebouwd en een geweldige inzet van zowel leden als niet-leden hadden, kreeg onze nieuwe schietaccommodatie dan toch uiteindelijk gestalte. Het kon niet mooier zijn, want ondanks de enorme inspanningen en het vele werk, werd "De Zwarte Roos" in 1979 voor de eerste keer Korpskampioen van de bond "Gezellig samen zijn". Jan GÖbel werd persoonlijk kampioen. Wat een succes!!!.We hadden loon naar werken gekregen. Op zaterdag 28 maart 1981 werd onze nieuwe accommodatie officieel geopend door het college van B & W van Echt. Ons doel was bereikt, "et sheethok" kon officieel in gebruik worden genomen.
De successenreeks kon maar niet op want in 1982 werd Hein van Buggenum handboogkoning der koningen van Nederlanden en Harrie Meeuwissen werd tweede bij de handboogprins der prinsen van Nederland. In de daaropvolgende jaren werd het korpskampioenschap 6 jaren opeenvolgend, van 1981 tot en met 1986, gewonnen. Inmiddels schrijven we 7 september 1997. Op deze dag werd "De Zwarte Roos" voor de 10e keer korpskampioen. De doelstelling om "De Korps" terug naar de Slek te brengen in ons 40-jarig jubileumjaar was gerealiseerd.
Zoals al gezegd had "De Zwarte Roos" twee schietbanen aangelegd met aan beide einden doelpakken. Maar dat bleek niet zonder gevaar, want als een pijl een plank raakte, die voor de veiligheid langs de baan waren aangebracht, dan veranderde zo'n pijl onverwacht van richting. Zo kon het wel eens gebeuren dat schutters, die op hun schietbeurt stonden te wachten door een verdwaalde pijl werden geraakt. Paul Hinzen bijvoorbeeld kreeg zo'n afzwaaier in zijn wang en Cor Broens werd aan een oor getroffen. Gelukkig hadden de pijlen van die tijd nog niet zo'n grote snelheid als nu en daardoor vielen de gevolgen allemaal nogal mee.
Ger Kessel is twee maal koning van "De Zwarte Roos" geweest namelijk in 1972 en 1973. Velen zullen zich een van deze feesten nog herinneren. Ter gelegenheid van dit heugelijke feit werd een polonaise ingezet met Ger voorop. De polonaise ging van start in ons café waarna door het keldergat naar buiten werd gekropen en vervolgens werd voortgezet om nog een rondgang over de Marktsingel te maken. Trouwens bij Ger in het café hebben zich nog meerder onvergetelijke taferelen afgespeeld. Zo hadden wij een keer een concours 475 punten geschoten in 10 pijlen en dat was een enorme prestatie in die tijd. Bij thuiskomst in ons café werd dit heugelijke feit met grote letters op het behang geschreven, compleet met namen van de schutters en de behaalde punten. Ook de schietkaart werd niet vergeten. Die werd erbij op het behang gestoken, zodat nog lang over die overwinning kon worden gepraat.
Als we vroeger gingen schieten zorgde Wil Houben en Sjer Kessels voor spijs en drank. Wil had daarbij ook de zorg voor het materiaal. De nijptang mocht in de uitrusting niet vergeten worden, want de pijlen kwamen nog vaak genoeg in het hout in plaats van de kaart en dan moesten de punten weer worden rechtgebogen. Vaak is het gebeurd dat Wil zijn oven vol brood liet verbranden als hij bezig was schietinstructies te geven.
Ons ledental begon te stijgen. Reglementen moesten gemaakt worden om alles in goede banen te leiden. En op 19 maart 1975 werd "De Zwarte Roos" een koninklijke erkende vereniging, zoals dat toen hete. Door het steeds maar stijgende aantal leden en het organiseren van vriendschappelijke wedstrijden werd al gauw duidelijk, dat de schietaccommodatie met twee banen te klein was. Een nieuw doel kwam voor ogen. Een groter eigen schietlokaal met automatische banen. Met als kartrekker Henk Maessen die toen het voorzitterschap in handen had. Mede door zijn inzicht en inzet kwam dit doel steeds meer in zicht. Er was in de jaren 1978 en 1979 zeer veel werk, maar doordat we een goede teamgeest hadden opgebouwd en een geweldige inzet van zowel leden als niet-leden hadden, kreeg onze nieuwe schietaccommodatie dan toch uiteindelijk gestalte. Het kon niet mooier zijn, want ondanks de enorme inspanningen en het vele werk, werd "De Zwarte Roos" in 1979 voor de eerste keer Korpskampioen van de bond "Gezellig samen zijn". Jan GÖbel werd persoonlijk kampioen. Wat een succes!!!.We hadden loon naar werken gekregen. Op zaterdag 28 maart 1981 werd onze nieuwe accommodatie officieel geopend door het college van B & W van Echt. Ons doel was bereikt, "et sheethok" kon officieel in gebruik worden genomen.
De successenreeks kon maar niet op want in 1982 werd Hein van Buggenum handboogkoning der koningen van Nederlanden en Harrie Meeuwissen werd tweede bij de handboogprins der prinsen van Nederland. In de daaropvolgende jaren werd het korpskampioenschap 6 jaren opeenvolgend, van 1981 tot en met 1986, gewonnen. Inmiddels schrijven we 7 september 1997. Op deze dag werd "De Zwarte Roos" voor de 10e keer korpskampioen. De doelstelling om "De Korps" terug naar de Slek te brengen in ons 40-jarig jubileumjaar was gerealiseerd.
Ook 2001 en 2003 herhaalden wij ons succes.
Bovendien vestigden wij in 1984 het record van een gemiddelde van 55.56 in 50 pijlen en dat is sindsdien niet meer verbroken.
In 1998 vierden wij ons 40-jarig jubileum met een grandioos feest met als hoogtepunt het optreden van de “Original Tiroler Spatzen”.
De kampioenschappen van 2004 werden eind augustus en begin september verschoten in Vlodrop en natuurlijk claimde "De Zwarte Roos" ook dit jaar weer de overwinning.
Ons lokaal in de periode 2003/2004 ook nog verbouwd, de automatische buitenbanen werden vervangen door een mooie overkapping van het gehele lokaal en op 11 december 2004 was de officiële opening
10 Banen!
Tot ziens bij "De Zwarte Roos" !
